Gebroken spiegel

In de stukken spiegel die op de grond lagen zag ze zichzelf. Het gebroken beeld stond symbool voor de situatie waarin ze zat.
In een wanhoopsdaad had ze de spiegel kapot geslagen. Het bloed viel in druppels op de grond. Ze durfde niet te bewegen. Dat kwam door de schrik van wat ze had aangericht. Ze was anders zo rustig. Maar ze durfde ook niet te bewegen, omdat alles vol met glassplinters lag en ze op blote voeten liep.
Haar man zat beneden, maar die durfde ze niet te roepen. Ze was bang voor zijn reactie. Bang dat haar woede een nog heftigere reactie bij hem zou oproepen. Hij was de oorzaak van haar woedeuitbarsting. Jarenlang had hij haar gekleineerd. Al die jaren had ze het gepikt. Tot nu toe dan. Hij had haar voor de duizendste keer verteld dat ze lelijk was. Ze keek in de spiegel en zag een mooie vrouw. Jarenlange woede en frustratie kwamen eruit en belandden via haar vuist op de spiegel. De spiegel lag net als haar leven in duizend stukjes.

Moederdag/Kampioenswedstrijd

Hij zat er klaar voor in zijn PSV-tenue. De wedstrijd van het jaar. De beslissing. Hij zou niet verder komen dan zijn achtertuin. Want, zei zijn vrouw, het is vandaag moederdag en dan blijf je gezellig thuis.

Daar zat hij op zijn terras met zijn campingradiootje afgestemd op Radio 1. Op Whatsapp druppelden de apps binnen van vrienden die ook op een terras zaten. Maar dan in de stad. De spanning begon te stijgen. De zender schakelde van het ene naar het andere stadion. Met dezelfde snelheid kwamen de appjes binnen van zijn vrienden. Het was zo te zien erg gezellig in de stad. Hij trok nog maar een biertje open.

De laatste minuten gingen in. Zijn vrouw keek moedeloos naar de verzameling lege bierflesjes.

JAAAAAH, ze hadden gewonnen. Zijn PSV was kampioen. Zijn beste vriend belde hem op. Samen zongen ze, kampioenuh, kampioenuh, kampioenuh, olé, olé, olé. Zijn vriend zong het met 1000 anderen in de stad. Hij zong het in zijn eentje in zijn kleine achtertuin, veel te hard en veel te dronken.

Zijn vrouw schudde meewarig haar hoofd. Ze nam de hond en de kinderen mee uit wandelen. Hij zong nog een lied met zijn vriend aan de andere kant van de lijn.

Muurschildering Jheronimus Bosch

bosch-muurschilderingIn een zijstraat van de markt van Den Bosch maakt een schilder een muurschildering van een schilderij van Jheronimus Bosch. Hij staat op een steiger in de felle zon. Ik vraag hem of het niet lastig schilderen is met die zon, omdat de verf dan zo snel droogt. Hij vertelt dat hij dan gewoon wat meer water toevoegt. Op mijn vraag of dit de enige muurschildering is die hij gaat maken, antwoordt hij dat hij alleen deze muur doet. Hij vond het zo’n grauwe muur, daar kon iets veel mooiers van gemaakt worden. Daarom had hij de gemeente gevraagd of hij hier een schildering mocht maken van een tafereel van Bosch. Het was tenslotte het Jheronimus Bosch-jaar.

Aan zijn steiger hangen A4-tjes met uitvergrotingen van het schilderij. De basis heeft  hij al op de muur gezet. Nu werd het tijd voor de details. Beetje voor beetje, A4-tje voor A4-tje werd de muur een echt kunstwerk van Jheronimus Bosch. Met deze werkwijze kon hij een stukje uit een schilderij transformeren naar een schildering op muurformaat.

Net uit een inrichting

Ik loop in Den Bosch met de kinderen door een steegje om bij een watertje uit te komen. Een fietser mindert vaart voor de kinderen. Hij roept dat hij wel uitkijkt, want rennende kinderen hebben voorrang. Als hij naast me fietst – type dakloze/junk – vraagt hij hoe het met me gaat en schudt hij mij de hand.

Hij vertelt dat hij net is vrijgelaten uit een inrichting. Maar hij is in orde, zegt hij, want anders hadden ze hem niet vrijgelaten. Trots laat hij zijn nieuwe sportschoenen zien en vraagt of ik ze mooi vind. Zeker.

Het steegje wordt smaller en komt uit bij een watertje. Of ik lekker ga chillen in Den Bosch met de kids, vraagt hij. Ik zeg, inderdaad en vertel hem dat het altijd lekker is zo’n dagje uit.

Hij maakt weer aanstalte om door te fietsen en wenst me fijne dag. Ik zeg hem te genieten van zijn vrijheid. Dat gaat hij zeker doen en hij zwaait en fietst weg.

Gevonden laarsjes

De twee wandelaars vonden de kinderlaarsjes in de bossen. Ze zagen niemand in de buurt en sloegen direct alarm. Een kind op blote voeten bij deze lage temperatuur, dat kon niet goed aflopen.
De politie kwam er even later bij en zij vertrouwden het ook niet. Er was laatst al een kind vermist in deze bossen en dat was maar net goed afgelopen. Binnen een paar minuten werd er opgeschaald. Er waren een paar politieauto’s met speurhonden onderweg. De agenten twijfelden even of er ook een helikopter ingeschakeld moest worden. De wandelaars knepen elkaar in de handen. Zo’n klein kind dat alleen door de bossen liep. Ze dachten aan hun kleinkinderen en moesten er niet aan denken dat zij hier door de bossen liepen. Ze kregen er de rillingen van.

Een paar kilometer verderop pakt een vrouw de spullen uit de auto. Ze hadden vanmorgen in de bossen gewandeld. Heerlijk. Na een kopje thee was het tijd om de spullen uit de auto te halen. Hun zoontje van drie was zo moe, die hadden ze gelijk vanuit de auto in bed gelegd voor zijn middagslaapje. Hé, waar waren de laarsjes? Ze lagen niet in de auto. Ze vroeg het haar man. Hij zei dat hij tijdens de wandeling hun zoontje in de kinderwagen had gezet, om het dekentje niet te vies te maken had hij de laarsjes van hun zoontje uitgetrokken. Allebei slaan ze lachend hun hand voor de mond. Stom! Die laarsjes staan nog in de bossen. Ze waren zo druk bezig met hun zoontje, dat ze de laarsjes waren vergeten mee te nemen. Nou gelukkig ging het om de laarsjes en niet hun zoontje. Hij biedt aan om laarsjes op te halen en stapt in de auto. Net op dat moment vliegt er een politiehelikopter over. Hij zegt tegen haar dat hij hoopt dat er niks ernstigs is gebeurt.

Op de parkeerplaats bij de bossen staan zeker tien politieauto’s en de helikopter vliegt rondjes boven het gebied. Hij krijgt er de rillingen van, ze hadden hier nog net gewandeld. Hij vraagt aan een agent wat er aan de hand is. De agent vertelt dat er waarschijnlijk een kind vermist was, want er waren twee laarsjes gevonden naast een bospas. De man trekt lijkwit weg.

De schommel

schommelZe zwaait op de schommel heen en weer. De wind waait door haar haren. Even denkt ze terug aan vroeger toen ze nog een klein meisje was. Als ze op de schommel zat, duwde haar vader en dan riep zij: ‘Harder, harder!’
Vanmorgen toen haar man haar sloeg riep ze nog: ‘Niet zo hard!’

Op de schommel had ze even het gevoel dat ze haar leven in de hand had. Ze maakte een lange zwaai naar voren, deed haar ogen dicht en glimlachte even. Ze kon zich niet meer herinneren wanneer ze voor het laatst zo gelukkig was. Als ze naar achter gaat zet ze extra veel kracht, zodat ze daarna nog hoger kan komen. Als ze weer naar voren gaat doet ze op het hoogste punt haar ogen open. Ze ziet haar man meewarig met zijn hoofd schudden. Op hetzelfde moment breekt het touw van de schommel en valt ze met een plof op de grond. Ze probeert met haar handen de val te breken. KRAK. Haar pols breekt. Ze schreeuwt het uit van de pijn. Ze zoekt met haar blik hulp bij haar man.  Maar die kijkt haar verwijtend aan. Ze hoort hem denken: ‘Eigen schuld, dikke bult.’ Hij draait zich om en loopt naar binnen. Ze blijft hulpeloos achter onder de schommel. De touwen bungelen boven haar hoofd op en neer.

Blijf creatief

Een tijdje geleden zag ik een foto van David Lynch, met daarbij de tekst: ‘We think we understand the rules when we become adults, but what we really experience is a narrowing of the imagination.’

Ik heb de foto op mijn iPhone opgeslagen. Als ik me bedenk dat ik misschien te oud word voor creatieve uitspattingen, dan kijk ik weer even naar dit plaatje.

Dit weekend zag ik een kinderfilm die me aan dit plaatje deed denken. Het was de film Brammetje Baas. Een kinderfilm uit 2012 die gaat over een intelligent jongetje, Brammetje, die naar groep drie gaat. Hij wil later een raketbus uitvinden. In een schriftje houdt bij een verzameling van uitvindingen bij, in een ander schriftje schrijft hij mooie woorden op. Bekijk de Wikipagina voor complete verhaal. http://nl.wikipedia.org/wiki/Brammetje_Baas

Brammetje kan niet stil zitten en denkt veel na over dingen in de wereld. Zijn ouderwetse leerkracht kan hier niet mee omgaan: kinderen moeten stilzitten en leren schrijven.Dit botst en de school vraagt zich zelfs of Brammetje naar een andere school moet. Dat terwijl hij erg intelligent en creatief is. Pas als de leerkracht uitvalt en een invaller start, gaat het goed. Hij begrijpt namelijk dat kinderen niet altijd stil kunnen zitten.

De kinderfilm die ook leuk is voor volwassen, zit vol met creatieve vondsten en is een feest om naar te kijken. Het leert ons dat kinderen, ook kinderen moeten kunnen zijn. Ze moeten niet in een star, volwassen maatpak gestopt  worden. Daar kun je als volwassene ook wat van leren: hou altijd een kinderlijke kijk op de wereld en blijf vragen waarom er dingen gebeuren die  gebeuren. Daar word je zelf rijker van. Het houdt je namelijk creatief.

Oertijdmuseum Boxtel

Dinosaurus-boxtelWil je dinosaurussen zien dan moet je naar Boxtel. In het Oertijdmuseum hebben ze dino’s op levensecht formaat nagemaakt. Daar startte ook direct de teleurstelling van mijn zoon (4 j.), hij dacht namelijk dat er echte dinosaurussen te zien waren. Maar gelukkig was dat thuis en kon ik hem nog net op tijd voorbereiden.

Het Oertijdmuseum ligt in de bossen langs de A2. Als je over de A2 rijdt, dan kun je zelfs al een paar dino’s spotten. Het museum bestaat uit twee delen: een gebouw waar je onder andere skeletten van dinosaurussen kunt bekijken, daarnaast is er een bos/park waar de dinosaurussen staan.

Mijn zoon en ik begonnen in het bos en het was maar goed dat de dinosaurussen niet echt waren. Als dat had gekund dan. Ze waren op ware grootte nagemaakt. Bovendien zagen ze er levensecht uit. Doordat ze in de bossen stonden gaf het een natuurlijk beeld. Erg indrukwekkend, dus mijn zoon vond het zelfs eng. Behalve dinosaurussen bekijken, kun je in verschillende zandbakken naar skeletten graven.

dino-boxtelHet gebouw waar de skeletten te zien zijn is een grote kubus. In een gedeelte waar van boven tot onder ramen zijn, staan veel skeletten uitgestald. Waaronder een paar hele grote. Je kunt via een loopbrug tot bovenaan lopen, zodat je een overall indruk krijgt en de grote skeletten van bovenaf kunt bekijken.

Het Oertijdmuseum in Boxtel is erg leuk om met kinderen naar toe te gaan. Voor de prijs hoef je het in ieder geval te laten – volwassenen 9 euro en kinderen 6 euro. Bekijk de site voor alle praktisch informatie.

Landmachtdagen Eindhoven

Landmachtdagen EindhovenEr willen steeds minder mensen bij de landmacht werken. Om voor een positief  beeld te zorgen en zo indirect te werven, gaat het leger het land in. Ze denken daarbij aan de lange termijn en richten zich op kinderen die op de basisschool zitten.

Tour van twee dagen
Tijdens de landmachtdagen kunnen we in twee dagen van dichtbij kennismaken met de landmacht. De eerste dag bezoeken de soldaten verschillende basisscholen. Ze laten daar tanks zien en in groep 7 en 8 vertellen ze over hun werk. De tweede dag zijn ze in verschillende stadscentra te zien. Samen met de kinderen bezocht ik de landmachtdagen in Eindhoven.

Geen oorlog, maar vooral leuk
Bij het bezoek heb je niet het idee dat de landmacht met oorlog te maken heeft. Je krijgt meer het idee dat het allemaal leuk is. Mooie voertuigen waar je in en op kan klimmen, een graafmachine die je mag bedienen en een militair die in een legervoertuig uitlegt hoe je de hartslag meet. Daarnaast worden leuke prullaria uitgedeeld: een sleutelhanger en een zonnebril (wat heeft een zonnebril met de landmacht te maken?)

De kids vonden het superleuk en interessant en legden totaal geen associatie met oorlogvoeren. Aan het einde van het bezoek besef ik me dat er helemaal geen kraampje was van ‘werken bij de landmacht’. Dit bevestigt dat de doelgroep bestaat uit basisschoolkinderen en dat deze dagen vooral bedoeld zijn om een positief beeld van de landmacht te creëren.

Doel bereikt
Ik weet zeker dat veel kinderen die één van de landmachtdagen hebben bezocht op weg naar huis hun ouders vertelden dat ze militair willen worden. Doel bereikt dus!

Vogezen bij nacht

Zo’n tien jaar geleden was ik met een vriend op vakantie in de Vogezen. We stonden met ons tentje op een camping die aan de rand van de bossen lag. Elke nacht was er een kampvuur op een open stuk midden in de bossen. Daar kwamen altijd een man of twintig, dertig. We vertelden elkaar sterke verhalen en dronken wat biertjes.

Een van die nachten – het was volle maan – besloten we met een paar kampvuurbezoekers een bospad in te lopen.

Door het maanlicht was het pad wel wat verlicht, maar leek het daardoor enger dan we hadden verwacht. Struiken leken wilde dieren en we hoorden geluiden die we niet thuis konden brengen. Na een kwartier lopen, kwamen we bij een open plek aan.

Aan de rand van de open plek leek iemand te zitten. Het licht van de maan was niet fel genoeg om te zien wie of wat daar zat. Overmoedig door het bier liepen we ernaar toe. Daar zat een vrouw op een boomstronk. Van dichtbij zagen we dat ze uitgemergeld was. Haar donkere haren plakten aan haar gezicht. Ze stak bevend haar groezelige hand uit: ‘J’ai faim, j’ai faim’ (vert. ik heb honger, ik heb honger) We schrokken ons rot, het leek of we in een slechte horrorfilm waren beland. Ze bleef ons met een holle blik aankijken, maar haar stem werd dwingerder: ‘J’ai faim, j’ai faim.’

Zonder met elkaar te overleggen renden we tegelijkertijd weg naar het pad waar we vandaan kwamen. Daar stond de vrouw in één keer weer voor ons met een uitgestoken hand. We hoorden niks, maar ze leek haar woorden weer te herhalen: ‘ J’ai faim, j’ai faim.’ Na dit drie herhaald te hebben rende ze weg richting de open plaats waar we het kampvuur was. Vol met adrenaline kwamen we daar even later aan.

De mensen die daar nog waren schrokken ervan hoe wit onze gezichten waren. Maar niemand had een vrouw voorbij zien komen.

De laatste week van de vakantie liet het beeld van de vrouw mij niet los. Vooral haar plotselinge verdwijning bleef mij achtervolgen. Ik was bang om haar weer tegen te komen.

Thuis ben ik op onderzoek uitgegaan. Op internet kwam ik een artikel van een jaar eerder tegen dat ging over een vrouw die dood was gevonden in de bossen. Na allerlei problemen leefde ze daar als een kluizenaar. Ze was dood gevonden door een paar wandelaars. Uit onderzoek bleek de doodsoorzaak ondervoeding te zijn. Bij het krantenbericht was een foto geplaatst van de vrouw in betere tijden. Ze leek sprekend op de vrouw die wij in de bossen hadden gezien.